Normalean badaukat dvd pila telebistaren ondoan, ikusteko aukeraren zain. Noizbehinka ateratzen dut denbora pixkat libratzeko, baina hazten jarraituko du beti. Tira, hauek izan dira, ikusi ditudan mota guztietako filmak:

EL AMIGO AMERICANO. Duela gutxi neukan “freskoa” Patricia Higsmith Ripley pertsonaiari buruzko begirada bat, eta sakondu nuen film honekin. Wendersen PARIS TEXAS berreskuratu nuen duela gutxi ere (oso gustora). Dvd hau “audiokomentario”rekin hitz egin nuen, hots, Wenders eta Dennis Hopperen ahotsekin irudien gainean gauzak kontatzen. Batzutan oso interesgarria da ikasteko, eta benetan Wenders oso teoriko ona da bere filmatzeko erak azaltzeko praktiko ikuspuntu batetik. Hau bere lehenengo filmen artean dago, eta Ripleyren mundua irudikatzeko beste forma bat da.

RAGTIME. Ahaztutako film bat? Milos Formanek zuzendu zuen, HAIR eta AMADEUS artean. Estatu Batuetako arrazismoari buruzko zinta, kasting koral batekin, James Cagney barne. Sinpatikoa, oso ondo filmatuta, luzea baina oso entretenigarria. Helduentzako produkzio historiko handi bat, gaur egun nahiko arraroak.

LA NOCHE MÁS HERMOSA. Espainiako zinema lehen interesgarriagoa ala politagoa zen? Beno, gehiegitu gabe, gutxienez freskuagoa. Hau Manuel Gutierrez Aragónen “gloriako garaia” da, 1984an. Victoria Abril, José Sacristán, Bibi Andersen (bere burua antzezten), Fernando Fernán-Gómez. Film honek gogoratzen digu gure industrian kutsu desberdin bat izan dezakegula istorioak kontatzeko. Agian orain ez dugu erabiltzen, boteretsuen ereduak imitatzea saiatzeagatik. Egia da, LA NOCHE MÁS HERMOSA ez da oso originala, Gutierrez Aragónen buruan ziuraski memento honetan Fellini eta Truffaut zeuden, filmen magiari deika. Baina hemengo izaerek, aktoreen “arduragabeko” antzezpenek…lortzen dute gaur oraindik gure arreta deitzea eta gogoratzen digute zertan datza hemengo zinemagile batzuen prestigioa. Bai, batzutan merezi dute.