Jarraitzen dut azken egun hauetan nire azken dvd-ak ikusten, eta Publico egunkariari eskertu behar diogu ostiralero benetan kalitatezko filmak oparitzea. Nik batzuk hartu ditut, horien artean 24 HOUR PARTY PEOPLE, Michael Winterbottom-en lan musikala.

Eta benetan gozatu dudala esan behar dut. Hasieratik aitortuko dut ez nuela gauza handirik ezagutzen Factory Records disketxearen istorioa eta bere inguruko taldeei buruz. Horregatik, xehetasunak, pertsonaiak eta gertaerak, ezin dut ondo aztertu. Baina formak eta erritmoak harrapatu naute. Winterbottom-ek, askotan bezala, dokumental eta fikzio hizkuntzen nahasketa erabiltzen du. Gainera, kasu honetan protagonista eta aitzindaria, Tony Wilson, telebistako aurkezlea izan zen, musika sustatzaileaz aparte, eta bere telebistako agerpenek irudietan eragiten dituzte (umorrea ekarriz, bestalde). Artxiboko irudiek, talde ospetsuen birkreazioek, Wilson-en erreportai bitxiek, eta horrek berak kamerari zuzendutako bakarrizketek pudding arina, dibertigarria eta buru-argia osatzen dute.

Hirurogeita hamarreko hamarkadako Manchester, Joy Division, New Order, Happy Mondays eta haien soinuak ezagutzeko gogoak sortzen ditu pelikulak, duda barik. Eta Winterbottomi buruz neukan iritzia hobetzen du, batzuetan gustatzen zait, beste batzuetan, ez hainbeste.

24 HOUR PARTY PEOPLE (2002). Zuz: Michael Winterbottom. Antz: Steve Coogan, Shirley Henderson, Paddy Considine.